منصور ابن خلف النيسابورى ، قصص الانبياء ، بيرون آمدن آدم از بهشت صص 20 و 21 ] لطافت تعبير و ظرافت اشارت حافظ ، به داستان حضرت آدم ( ع ) به لفظ اندك و معنى بسيار - نيز خواندنى است : در عيشِ نقد كوش كه چون آبخور نماند * آدم بِهِشت روضهء دار السّلام را [ حافظ ، غزل 7 / 4 ص 20 ] خالِ شيرين كه بر آن عارضِ گندمگون است * سرِّ آن دانهء كه شد رهزنِ آدم با اوست [ حافظ ، غزل 59 / 3 ص 134 ] جلوه‌يى كرد رُخَت ، ديد مَلَك عشق نداشت * عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد [ حافظ ، غزل 148 / 2 ص 312 ] دوش ديدم كه ملايك درِ ميخانه زدند * گِلِ آدم بسرشتند و به پيمانه زدند بر درِ ميخانهء عشق اى مَلَك تسبيح گوى * كاندر آنجا طينتِ آدم ، مخمَّر مىكنند [ حافظ ، غزل 194 / 6 ص 404 ] شعرِ حافظ در زمانِ آدم ، اندر باغِ خُلْدْ * دفترِ نسرين و گُل را زينتِ اوراق بود [ حافظ ، غزل 202 / 10 ص 420 ] فرشته عشق نداند كه چيست اى ساقى * بخواه جام و گلابى به خاكِ آدم ريز [ حافظ ، غزل 260 / ص 536 ] من مَلَك بودم و فردوسِ برين جايم بود * آدم آوَرْد درين ديرِ خراب آبادم [ حافظ ، غزل 310 / 3 ص 636 ] من آدمِ بهشتىام امّا درين سفر * حالى اسيرِ عشقِ جوانانِ مَهْوَشم [ حافظ ، غزل 329 / 3 ص 674 ] از دلِ تنگِ گنهكار بر آرم آهى * كاتش اندر گنهِ آدم و حوّا فكنم [ حافظ ، غزل 340 / 2 ص 696 ] دام سخت است مگر يار شود لطفِ خدا * ورنه آدم نَبَرَد صرفه ز شيطانِ رجيم [ حافظ ، غزل 360 / 10 ص 736 ]